قلم باران

شعر گفتن نمی دانم
اما برای ِ تو گفتن را دوست دارم
هر چه باشد به ساز ِ دل هست و دلت ، با ساز ِ دل ، هم ساز
رد ِ پای ِ دوست داشتن ، بی نشان است
اما . . . با نشانه می آید به سوی ِ هرآنجا که باید
نشانه هایی از جنس مهر و ماه
دوست داشتن ها را قاب می گیرم در پستوی دل
همان هایی که بوی ناب ِ محبت می دهند ، بی هیچ عادت و اما و اگر . . .
همان هایی که از عمق ِ دل می آیند ، آغشته به مِی ِ ناب ِ صمیمیت

*** و تو ای ناب ترین . . .

دوست داشتنی ترین دوست داشتنم را قاب می گیرم . . .
قابی از جنس زلال ترین محبت!
با نقش هایی از ظریف ترین بوسه های گل ِ سرخ را . . .
تقدیمت می کنم ای زیبا ترین نشانه ی خدا !